De “bouwpastoor” en zijn medewerkers . . .

Nadat eindelijk de binnenskamers gedane voorbereidingen voor de bouw van het clubhuis achter de rug waren maakte de voorzitter van de Feeks bekend dat begin 1979 met de bouw zou worden begonnen en volgens planning het clubhuis aan het begin van het nieuwe seizoen omstreeks augustus gereed zou zijn. Met nadruk wees hij er op dat er zeer veel zelfwerkzaamheden zouden moeten worden verricht in een korte tijd van ca.

4 maanden. Het verliep echter weer geheel anders. Om te beginnen hadden we de weergoden niet mee; de barre winter Van 1979, zoals we er daarna nooit meer één hebben gehad, haalde als eerste een streep door de rekening. Pas in april kon men piketjes voor het uitzetwerk in de grond slaan.

Als eerste zelfwerkzaamheid kwam aan de orde het verrichten van het nodige grondwerk voor de bouwput alsmede het graven van het diepe gat voor de dompconstructie. Deze klus werd geheel vrijwillig gedaan door Hans de Rooij van Eendracht die daarvoor gratis een kraan van het wegenbouwbedrijf van zijn oom ter beschikking kreeg. Vervolgens werd voor rekening van de gemeente de riolering op het gemeenteriool aangesloten. Zo werd later ook de bestrating rondom het clubgebouw aangepast. Vervolgens werd de bouw door de aannemer in een vlot tempo uitgevoerd en kwam zijn werk voor de bouwvakantie gereed. Intussen konden de leden van Fiducia volop aan de slag. De bouwcommissie wist precies welke werkzaamheden zij konden verrichten. Maar wie zou gaan regelen door wie en wanneer er gewerkt moest worden? Marien de Maa bood zich hiervoor aan en werd tot bouwpastoor benoemd. Om iedereen zo goed mogelijk te stimuleren vermeldde de bouwpastoor periodiek een lijst van namen met daarachter het aantal uren dat zij gewerkt hadden. Wie dan op een laag pitje stond voelde zich vanzelfsprekend geroepen om wat meer te helpen. Deze werken betroffen in hoofdzaak, opruimen, schilderen en de niet geringe klus van timmerwerk zoals het aanbrengen van de plafonds en het aftimmeren van de balken. Vermeldenswaardig is het schilderen van de planken van de buitengevel alvorens die er werden opgetimmerd. Dit gebeurde op een snelle manier volgens de dompelmethode waarbij de planken in een verfbad werden gedompeld, vooral de aspiranten vonden dit leuk werk. Helaas, bij thuiskomst waren hun ouders niet zo tevreden over de nieuwe kleuren van hun kledij, als ook waarmee zij zich onderling hadden geschminkt. Hoewel Eendracht een wel wat kleinere vereniging was (let wel; Fiducia had toen bijna 200 leden en 17 teams), waren er daar wat meer vaklieden beschikbaar.

Te weten Thijs van de Beek, die het loodgieter-werk verzorgde en de centrale verwarming aanlegde, verder Wim van Oostrom die het schilderwerk uitvoerde. Wat electra betrof was dit weer voor Fiducia, dat door Henk van Rooijen (vader van o.a. Anja) werd aangelegd. Toen de bouw in een vergevorderd stadium was, werd ik op zekere dag op kantoor door de voorzitter van de Feeks gebeld. Hij deelde mij mede dat de bouw met onmiddellijke ingang diende te worden stilgelegd en riep de beide besturen en de bouwcommissie dezelfde avond bijeen om zijn voorgenomen besluit te doen goedkeuren, geheel formeel zoals hij was. Dit schrikaanjagende voorstel had natuurlijk tot gevolg dat er die avond voldoende deskundigen aanwezig waren. De voorzitter deelde mede dat men niet verder kon bouwen omdat het geld op was, anders zou er een tekort ontstaan van ca. fl 15.000,﷓. Het stilleggen van de bouw vond iedereen van de zotte. Jan van der Kwast wist dit zelf ook wel, maar met deze stelling name was er nog geen geld. De bouwcommissie werd aangekeken om in deze moeilijke situatie met een oplossing te komen, zij bracht een drietal laconieke optimistische mogelijkheden ter tafel, waarna men besloot de bouw voort te zetten onder de voorwaarde dat men niet zou bezuinigen ten koste van de kwaliteit. Dit kwam al gauw aan de orde bij de keuze van de vloerbedekking in de kantine, er was van zeil uitgegaan. Een goede bekende van Eendracht, een tegelzetter, adviseerde tegels te leggen, hoewel duurder, zou dat vele jaren langer meegaan dan zeil. Hij bood aan deze vloer voordelig te leggen en pas te laten betalen wanneer er geld was. Het is nu wel duidelijk dat we geen spijt hebben dat we voor een tegelvloer hebben gekozen. Op 14 december 1979 vond onder grote belangstelling, officieel door de burgemeester de opening plaats, waarbij vertegenwoordigers van omliggende verenigingen, KNKV en Sportstichting aanwezig waren. Iedereen constateerde dat er geen enkele vereniging in de verre omgeving zo'n prachtig sfeervol clubhuis had, waar wij natuurlijk trots op waren. De volgende dag was er voor jong en oud van Eendracht en Fiducia nog een groots feest.